Wieczór, który swoją obecnością zaszczycił Prezydent RP, Bronisław Komorowski wraz z małżonką, otworzyły wystąpienia dwóch architektów Roku Chopinowskiego, Bogdana Zdrojewskiego, Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego, oraz Waldemara Dąbrowskiego, Przewodniczącego Komitetu Obchodów Chopin 2010. Panowie przywitali licznie przybyłych gości i podziękowali im za zaangażowanie w realizację prawie dwóch i pół tysiąca wydarzeń rocznicowych w Polsce. Minister Zdrojewski przyznał przy tej okazji odznakę „Zasłużony dla Ochrony Dziedzictwa Fryderyka Chopina” Prof. Mieczysławowi Tomaszewskiemu oraz Towarzystwu im. Fryderyka Chopina. W imieniu chorego Profesora odznaczenie odebrała jego żona, Wanda Tomaszewska, a w imieniu Towarzystwa Chopinowskiego – Prof. Kazimierz Gierżod. Minister sprawił również wszystkim niespodziankę, odznaczając Waldemara Dąbrowskiego Złotym Medalem „Zasłużony Kulturze Gloria Artis” za jego wkład w organizację Obchodów Roku Chopinowskiego. 

Po zakończeniu części oficjalnej na scenie Filharmonii Narodowej pojawiły się dwie gwiazdy tego wieczoru: Daniił Trifonow, laureat III nagrody XVI Konkursu Chopinowskiego, oraz Krzysztof Penderecki, występujący zarówno w roli dyrygenta, jak i kompozytora. Rosyjski pianista, który z towarzyszeniem Orkiestry Sinfonia Varsovia wykonał Koncert fortepianowy e-moll op.11  Fryderyka Chopina, przyznał później, że był to jeden z najlepszych występów w jego życiu. Zgromadzona w sali koncertowej publiczność gorąco przyjęła jego zniuansowaną, pełną wyczucia i wirtuozerii interpretację chopinowskiego dzieła.

Po przerwie Krzysztof Penderecki ponownie stanął na dyrygenckim podium. Kierując poszerzonym składem Sinfonii Varsovii oraz Chórem Filharmonii Narodowej, wykonał swój ostatni, dedykowany pamięci Chopina utwór „Powiało na mnie morze snów... Pieśni zadumy i nostalgii”. Wspaniale spisali się zarówno muzycy jak i śpiewacy, w szczególności soliści: Wioletta Chodowicz (sopran), Agnieszka Rehlis (mezzosopran) i Mariusz Godlewski (baryton). Narodowy Instytut Fryderyka Chopina umożliwił pogłębioną recepcję dzieła Pendereckiego, zamieszczając w programie wiersze polskich poetów, z których kompozytor korzystał przy tworzeniu pieśni.